17 жасында ауылында төрт жігіттен зорлық көріп, оны 49-ға жеткенде бір-ақ жария айтқан [Наташа Қалымбетованың әңгімесі](https://www.youtube.com/watch?v=Gah20uAHVFg) жүректі ауыртты. Отыз жылдан аса уақыт осындай ауыр жүкті көтеріп жүрген, жақындарыңнан қолдау көрмеген, ешкімге сенбей өмір сүрген қандай ауыр... Наташа Батыс Қазақстанның бір ауылындағы сол төрт жігітті жауапқа тартысы келеді. Полиция іс қозғаған. Әңгімесінен бір үзінді салайын. Қалғанын өздерің тыңдап көріңдер. «Бұл оқиғаны ұмыту үшін, ойламас үшін, жылдар бойы күнде шаршап жұмыс істедім, ойламайыншы дедім. Бірақ ауырып қалсам да, бір стресс болса да, жолым болмаған сәттерде де, жұмыстан үлгермеген кезде де, баламмен ренжісіп қалсам да — әйтеуір не болса да, сол күні болған оқиғаны еске аламын. Соның бәрі есіме түседі. Ол оңай нәрсе емес. Мен неге қиналып жүруім керек? Неге олар осылай тайраңдап өмір сүріп, тамағын ішіп, ұйықтап, әке болып, ата болып, құда болып, құдағай болып тойлап жүр? Бұл — менің кегім, ренішім, ашуым. Бұл оларға жетуі керек. Енді олар да қиналуы керек. Мен 30 жыл қиналдым, қалған қиын өмірімді соларға беремін».